Ik hou van antivaxxers

Daar liepen we in de overvolle winkelstraat, tegen mensen die nog vreemder gekleed gingen dan dat wat we normaal gezien op deze plek mogen verwachten. De onrustzaaiers waren met twee. Eén van de twee had een wit pak aan, met een pin op zijn hoofd. De andere had een grijze onesie aan, met een lange, dikke slinger die bengelde boven zijn stuitbeen. Ze sprongen op en neer, armen in de lucht, alsof ze aan het dansen waren op onhoorbare muziek – of een te hete kookplaat. De dingen die ze schreeuwden begrepen we niet, maar gelukkig is Yolan, die vaak gezelschapsspelletjes speelt en uitzonderlijk sociaal aangepast is, goed in het interpreteren van taferelen die voor mij doorgaans onbegrijpelijk zijn.

‘Die ene ziet eruit als een muis.’ Hij fronste even, kneep zijn ogen wat samen, om beter te kunnen kijken. ‘En die pin met dat wit… Een naald? Een spuit?’ Hij mompelde: ‘Een spuit en een muis – of een rat. Zou het? Wij, de labratten – en het vaccin, …’

Ik klapte in mijn handen alsof we de menselijke gedragsbingo hadden gewonnen: De antivaxxers! Nu ook aan de Hema in Brussel gesignaleerd.

Yolan maakt zich zorgen, en waarschijnlijk hoogst terecht. Maar eerlijk? Mij maakt het enthousiast. Sterker nog, ik hou van antivaxxers. En hoewel ik de eerste zal zijn om die spuit in mijn arm te duwen, helemaal overtuigd van het nut van een ingeënte maatschappij, zou ik in het geheim meer anarchistisch antivaxxer willen zijn dan wat anders. Ik hoop dat niemand hen ooit overtuigt, en dat ze blijven protesteren – ook al gaat de wereld eraan ten onder. De woede tegen hen heb ik nooit gesnapt. Wat is er zo frustrerend aan dat kleine zinnetje: ‘Ik geloof het niet’?

Nu ja, als je wil overleven in deze tijd, moet je wel geloven. Geloven dat het nieuws dat je leest geen fake news is. Geloven dat de nutri-score van die noedel schotel in de Delhaize wel écht A is. Geloven dat de onbekende bestuurder van de trein waarin je zit, geen rare toeren zal uithalen, gewoon omdat het vrijdag is. Wat als de twijfel dan toch toeslaat?

Tja, één keer je bent vertrokken op die trein – dan blijf je gaan, tot aan de maan: want hoe kan je weten of we daar écht zijn geland? En om van de maan naar de flat earthers te gaan: Ben jij ooit al rond de aardbol gelopen? Mijn vrienden worden zenuwachtig als ik zeg dat ik niet met zekerheid weet dat radioactiviteit bestaat, en proclameer dat ik geloof in Einstein, zoals een ander gelooft in God. Snap jij een snars van die formules? En was jij erbij toen de vaccins werden gemaakt, of de zogenaamde experten hun diploma’s haalden?

Stiekem denk ik: Waar zit de schande? We geloven allemaal. In de wifi. In de zwaartekracht. In de KULeuven. Een warboel van theorieën, mensen en instanties die ons leven bepalen, die ons leven mogelijk maken, en die we dagelijks aan het werk zien – maar waar we uiteindelijk niets van snappen. Kleuterachtig blijven we mekkeren: ‘Maar mijn mama zegt dat,’ en lopen we te verkondigen dat alles ‘wetenschappelijk’ verklaarbaar moet zijn, terwijl de meesten van ons nog niet eens kunnen verklaren hoe het kan dat de glazen schuifdeuren bij de bakker automatisch openen. Die krampachtige arrogantie, die kwade onwetendheid. Dat blind geloven – zo blind dat we niet eens doorhebben dát we geloven. Het is bijna té gemakkelijk. Alles dat je nodig hebt is één antivaxxer.

(2021)

Een reactie plaatsen

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.