Gedachtenschets: Over herkenning en herhaling

Misschien is het dat ik me niet meer herken in mijn eigen woorden. Schrijven voelde altijd als verlichting, een plek om dat wat binnen me leefde, te laten ademen op papier. Later werd het iets dat ik goed kon, iets om over te praten, iets om te laten lezen. Sinds kort is er iets veranderd. Ik kan niet meer lezen wat ik schrijf en lezen wat ik schreef. Integendeel, ik lees de woorden van anderen – plots valt het me op hoe hard ik toch, terwijl ik dacht vanbinnen mezelf te hebben ontdekt, nee, toch, anderen zat na te praten. Omdat ik niet beter wist. Omdat ik niet beter weet.

Niet dat het de kracht ervan ontneemt, noch de oprechtheid. Nee, het was oprecht en dat is het nog steeds. Het is niet omdat iemand anders het je voordeed dat jij de beweging met minder overtuiging voortzet.

Het is allemaal één grote herhaling – wat ik al wist. Maar wat ik onderschatte, was dat het zelfs niet eens zo groot was als mijn eigen herhaling, maar dat ikzelf een herhaling ben van al het andere.

(2020)

Een reactie plaatsen

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.