Flarde: De vrouw die verdween

In die streek, en zeker in de zomer, ging de zon opmerkelijk snel onder: van een statig diepblauw draaiden de kleuren van de hemel zich, als geraakt door onhoorbare muziek. Met verbazingwekkende snelheid liepen ze over in pirouettes van tinten geel, oranje, rood. De natte rijst, glinsterend in het licht van een tot dan toe felle middagzon, elke dag geserveerd in de eetzaal van het oude klooster om klokslag vijf, dampte nog, wanneer de hoge ramen zwart werden, en de duisternis het landschap opat. Alsof de tijd rond zonsondergang met een windeltje versneld werd, en je het gevoel had ofwel te verdwijnen in die beweging, ofwel gewaar werd dat de nacht je in een golf van kleur en licht, recht in de ogen keek.

Het was op zo’n avond dat ze verdween.

(2020)

Een reactie plaatsen

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.