Kortverhaal: Slippers

‘Badmeester, badmeester!’

 Klotsend water en schreeuwende kinderen galmen door de grote zaal. De vrouw in blauwe speedy komt met lange, magere benen van aan de andere kant van het zwembad op hem afgelopen. Hij fluit twee keer en draait met zijn wijsvinger als de wijzer van een klok die blijft steken, wijst naar het bordje ‘SLIPGEVAAR’. Met pletsend kwade, platte voeten, vertraagt ze haar pas. Voor ze weer kan beginnen roepen, draait hij zich om en loopt de trappen op richting het draaibad. Hij loopt het plastieken bord voorbij: ‘NIET BETREDEN – ONDER CONSTRUCTIE’, bukt zich onder het rood met witte lint en verstopt zich achter een plastieken varen. Veegt de druppels van zijn waterdichte uurwerk. 17:11 – Hij ademt de zware chloorlucht in. God, help mij om dit uur door te komen. Kon hij maar een sigaret roken op het koertje naast de container. Maar de andere jobstudent is er vandaag niet en zijn moeder kan elk moment opduiken – de waterpolospeelsters liepen daarnet al richting de douches. Waarschijnlijk had ze hen vroeger doen stoppen. Het ronde draaibad, met gelige, witte muren, gestript van de dikke stroom kolkend water, ziet eruit als een gapende mond zonder tanden. Hij kijkt terug op zijn uurwerk. 17:12 – Drie kwartier, vijftig minuten max. Afgrijselijke oneindigheid. Zijn gedachten vermengen zich bonkend met de holle echo’s in het zwembad. Zijn wangen gloeien.

’s Ochtends had het een goede afleiding geleken. Niet in bed te hoeven liggen, of, het alternatief: halfslachtig met een zware kop te moeten opstaan, zonder plannen met alleen het vooruitzicht van een lege dag. Niet te moeten wachten op… ja, op wat? Hoe zou het gebeuren? Zouden ze hem bellen? Misschien zou hij een mail krijgen, droog, afstandelijk. ‘schorsing’. De volledige procedure stond online, ‘Plagiaat KULeuven’, van detectie tot sancties – behalve dan die eerste stap, dat eerste bericht. Dat deel, het ergste deel, lieten ze aan de verbeelding over. De misselijkheid draaide als een weeïge pap in zijn maag. Snel had hij de pagina’s terug weggeklikt.

Met de punt van zijn teenslipper wrijft hij over een half losgekomen tegeltje. De zachte moussen zool van zijn slipper dempt de kracht waarmee hij erop duwt: het glanzend stukje keramiek verschuift een beetje, maar komt niet los. Wat had hij gedaan?

Nee. Hij kon niet doen alsof het in een opwelling was gebeurd. Het had hem zelfs drie dagen gekost, met eergisteren voor de deadline nog zeker acht uur nachtwerk: de stukken lezen, knippen en plakken – een paar woorden hier en daar verplaatsen, lettertypes aanpassen. Een half uur knoeien met de inhoudstafel en het voorblad. Om vier uur ’s nachts had zijn thesis eindelijk vorm gekregen en had hij zichzelf tien minuten rookpauze gegund. Met de grijze kap over zijn hoofd getrokken en zijn rug tegen de koude, bakstenen muur gedrukt, had hij zich plots heldhaftig gevoeld. De nacht straalde ijselijk donkerblauw en was doorspikkeld met lichtgevende puntjes. Hij, hacker met een deadline, deels crimineel, deels ambachtsman. Terwijl hij de rook diep in zijn longen ademde, was het paniekerige gevoel dat hem de voorbije maanden had achtervolgd verdwenen. Eindelijk verlost van dat zeurend gevoel van gejaagdheid – dat hem zo lang van zijn eigen kot had verdreven, ongemakkelijk aangestaard door de stapel boeken literatuur op zijn bureau. Hij was de uitleendata blijven verlengen, had dan de boetes laten opstapelen. Een week geleden was het idee plots gekomen als een goddelijke inval: waarom alles heruitvinden? Online thesissen en artikels op slecht gemaakte sites werden zijn voornaamste bronnen. Met elke dag had zijn toekomst er hoopvoller uitgezien. Het zou goed komen. Toen de drukker hem de drie exemplaren overhandigde, had hij opwinding gevoeld, trots gemengd met spanning. Bij het inleveren plakte het bezwete T-shirt onder zijn dikke trui, koud tegen zijn rug.

Een stekende pijn schiet door zijn grote teen. Het tegelstukje, onder druk van zijn slipper, is in twee gebroken, en heeft zijn blote teen geschaafd. Het bloed loopt in een klein straaltje uit de streepjes open huid, over de blauwe zool op de witte tegels, en vermengt zich met het water op de grond. Het chloor pikt in de wonde.

Twee dagen geleden was hij slaapdronken naar beneden gewandeld, toen zijn moeder hem had opgewacht aan de tafel vol ontbijt. Ze had in zijn hand geknepen, toespelingen gemaakt op het feit dat haar enige zoon nu afgestudeerd zou zijn. Het regende buiten. De toast met fruitsap had zuur in zijn keel geprikt.

Achter het EHBO lokaal staat de microfoon die verbonden is met de speakers van het zwembad.

17:27.

17:28.

17:29. Hij klikt de schakelaar om.

‘Dames en heren, het zwembad gaat over een half uur sluiten. Gelieve uw bezittingen te verzamelen en naar de uitgang te gaan.’

Een jonge man met brede schouders en blonde krullen trekt zich op aan het zwembad trappetje. Terwijl hij de lijnen van zijn natte rug volgt, gaan zijn gedachten plots terug naar Ennio. Ennio – de reden om zich aan te kleden in de ochtend, elke dag terug naar de bib te komen en te staren naar een leeg scherm. Een warme stroom van energie trekt door zijn lichaam – zijn schouders ontspannen, als geraakt door de zon, plots lijkt niets nog echt belangrijk. Alles voor dat ene moment aan de uitgang van de bib om kwart na tien. Hij, rillend van de kou. Ennio, die naar hem lacht. Plots dichter komt staan, zijn kin naar zich toetrekt. Een open mond, twee zachte lippen en een gulzige tong. De badstof van zijn zwembroek drukt strakker tegen zijn huid.

Zijn moeder zwaait van aan de douches. Met de zelfzekere pas van een zwemcoach op gladde grond stapt ze zijn richting uit. Snel houdt hij zijn handen voor zijn kruis. Hij fixeert zijn blik op de laatste persoon in het zwembad. Het is een klein meisje, donkerbruin haar, lichte ogen. Langzaam voelt hij hoe zijn erectie terug zacht wordt. 

(2020)

Een reactie plaatsen

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.