Column: La Vida Loca

In de zomer dat ik acht herexamens rechten en een nog volledig te schrijven thesis filosofie voor me had, besloot ik op alles ja te zeggen: ja tegen twaalf dagen met mijn ouders naar Noorwegen, ja tegen een onderbetaalde studentenjob in een hysterisch restaurant, ja tegen een slecht geplande verhuis midden in augustus, ja tegen een week met de vrienden van mijn nieuw lief op reis naar Italië. Ja tegen alles, zolang ik maar niet hoefde nadenken over hoe ik het ging doen (studeren, een diploma halen, ademen in het algemeen).

Het was twee dagen rijden om het huisje zonder zwembad te bereiken. Ik had juist mijn rijbewijs gehaald, maar nog nooit echt gereden. Yolan was er vol vertrouwen van uitgegaan dat wij onder ons tweetjes de duizend kilometer wel afwisselend zouden doen, aangezien de twee vrienden die meeliftten milieubewust waren en geen rijbewijs hadden.

Zo vertrokken we. Nu eens op Duitse snelwegen waar je door de werken maar een richeltje had tussen de betonblokken, dan weer op Italiaanse snelwegen, waar je werd voorgestoken langs rechts. En vaak genoeg op smalle kronkelweggetjes, met de zee en het landschap dat langzaam kleiner werd, de handrem permanent in zweterige hand, en wij steeds steviger tegen de zetels gedrukt, hoe verder we bergop reden. De hele twee dagen op de heenweg volgde de ene gruwelijke scène na de andere zich op in mijn geest: ‘Nu gaan we eraan,’ dacht ik, wanneer twee vrachtwagens onze oude renault tegelijkertijd wouden voorbijsteken aan honderddertig per uur. ‘Als ik het maar niet overleef’: Beelden van de ontroostbaar wenende moeder van Yolan op de begrafenis. Ik, op de getuigenstand in de rechtzaal, aangeklaagd door de ouders van de twee anderen. Ondertussen, mijn handen geklemd om het stuur, mijn ogen op de weg – de weg waar we straks, na twee salto’s en mijn laatste doodsgil, uiteengereten zouden liggen, verpletterd door de twintig auto’s die we zouden meeslepen in onze val. De vrachtwagen langs links trok op, zo ook de vrachtwagen langs rechts. Hun pinkers knipperden steeds agressiever. Yolan, zalige ziel, was in slaap gevallen. Zijn laatste momenten zouden tenminste vredig zijn. Een blitse fransman met cabrio zat in mijn gat. Hier was ik niet voor opgeleid.

Ik voelde hoe mijn lichaam verkrampte. Hoe vaak had ik me zo niet gevoeld tijdens mijn examens? Geknipper, gestammel, black out. Het was zo gemakkelijk om het stuur los te laten, mijn ogen dicht te doen, te wachten tot het over was. De vrachtwagens sloten ons bijna in.

‘Fuck it.’ Plots klikte er iets in mij. Sweet dreams kwam op de radio en werd luider gedraaid. Mijn flipflop drukte op de gas, we schoten onverschrokken voorbij aan honderdvijftig, lieten alle gefrustreerde mannen in marcel achter ons en stoken in onze vlucht een tesla voorbij. Cruisend reed ik door vierrijstrokenwegen, scheurde langs scherpe bochten, vloog over dode dieren op de weg. Mijn passagiers bleek en stil, maar ongedeerd. Ik besefte dat ik de ergste scenario’s kon bedenken in mijn hoofd. Dat ze voor mijn ogen zouden blijven flitsen. En dat ik ondertussen het stuur zou blijven vasthouden, zonder te knipperen zou manouvreren tussen de blinkende viermaalsviers, vrachtwagens en toeristenbussen, met de bravoure van een kever tussen een horde zwijnen. Mijn ogen gefixeerd, niet op het ravijn naast ons, maar op de weg voor ons. Ik was dan wel gebuisd voor alles, gefaald in het leven, slechts door de gratie van een halvegare in Asse bekwaam genoeg verklaard op de weg. Maar dat wist die Nederlander met aanhangwagen niet.

In september was ik erdoor voor al mijn examens, mijn thesis haalde ik met grootste onderscheiding. Ik was geradbraakt na de vakantie, maar dat is een detail. De mooiste herinneringen, plakkerig achter het stuur, met alle ramen open en dezelfde CD op repeat. Ik vraag me af hoe ik het deze keer ga doen.

(2019)

Een reactie plaatsen

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.